Zin & Leven

 

 

    Bij het horen van de vraag naar de zin in het leven, is het eerste wat in mij opkomt de gedachte: "Het gaat toch wel helemaal goed met je ?" Een vraag die vaak gesteld wordt naar aanleiding van een bepaald voorval, een bepaalde gemoedstoestand of het verlies van iets dierbaars. Maar niet altijd. Het kan helemaal geen kwaad om jezelf die vraag eens te stellen als moment van bezinning in jouw leven. Struin het hele internet maar af, je gaat nergens een pasklaar antwoord vinden op deze vraag. Dat kan ook niet, ieders leven is verschillend, zo ook dat van jou. Je zult dus zelf een antwoord moeten gaan zoeken, wanneer je je in een situatie bevindt die vraagt om bezinning.
    Want de zin in leven (en vaak ook werk) is niet altijd even vanzelfsprekend. Soms ontbreekt het, ben je het voor korte of langere tijd kwijt. Je lijkt te zijn verdwaald, terwijl de weg die je gegaan bent je tot nu toe zo vertrouwd voorkwam. Onderweg ben je iets kwijtgeraakt wat je graag weer terug zou willen hebben. Al weet je niet precies wat het is.

    Gedrevenheid.
    "Doe ik wat goed voor me is ? Waar leidt dit alles toe ? Waar ben ik werkelijk op uit ?" Als een dergelijke gedachte opkomt besteden we daar meestal maar even aandacht aan. De dagelijkse gang van zaken gaat door, onze omgeving vraagt de aandacht, je hebt allerlei beloften gedaan, agenda... Huppetee, verder maar weer. Maar als dat gevoel van onbestemdheid of onbehagen zich steeds vaker opdringt, zich steeds duidelijker laat horen, is het de moeite waard om er naar te luisteren. Zeker als je steeds hebt beslist op grond van: "Zaken zijn zoals ze nu eenmaal zijn.", kan het zijn dat je je meegesleurd voelt door je eigen leven. Niet dat je dat wilt, maar toch.
    Als je eigenlijk niet heen wilt waarheen je lijkt te gaan, waarheen dan wel?
    Wat is je passie?

    Uitgeblust
    Het kan je overkomen: plotseling besef je dat je in zekere zin bent uitgekeken op het leven dat je leidt. Er ontbreekt iets, energie, plezier en inspiratie lijken ver weg. Je kijkt terug. Waarom is het zo gelopen? Hoe ben ik in deze situatie verzeild geraakt? Misschien kom je tot de ontdekking dat wat eerst de goede weg leek toch niet bij je past. De verwachtingen die je had zijn niet uitgekomen. Soms heb je het zo voor je kiezen gekregen dat je het even niet meer weet. Soms ben je jezelf tegengekomen in een situatie waarin je de kracht ontbrak om iets te veranderen.
    Teleurstelling is vaak het eerste teken aan de wand dat je je moet gaan afvragen wat wel goed voor je is, van wat je werkelijk wilt. De ervaring was blijkbaar nodig. Want als je alles tevoren had geweten was je niet in die situatie terecht gekomen. Dat weet je nu. Een pas op de plaats, al is hij gedwongen, biedt ruimte. Je kan nu omkijken; in die reflectie zie je wat je eerst nog niet wist. Wat zie je precies?

    Kracht
    Er zijn situaties waarvan je zegt, als je er op terugkijkt: ik wist dat ik niet in die situatie terecht wilde komen. Maar iets ontbrak me, de kracht, de durf, de vastbeslotenheid misschien. In ieder geval: ik kon niet voorkomen wat er gebeurde, of er een einde aan maken. Machteloos. Soms ga je dan figuurlijk om je heen slaan, je hebt je oordelen over anderen al klaar, of je breekt jezelf innerlijk af, kropt iets op, trekt je terug.
    Agressie en machteloosheid liggen dicht tegen elkaar en leiden makkelijk tot frustraties en die frustratie, op haar beurt, kan weer een uitstekende motivator zijn om een einde te maken aan dat wat je niet wilt, maar het geeft niet onmiddellijk zicht op jouw zin van het leven.

    Emoties
    Emotie en gevoel zijn niet hetzelfde. Er is een verschil tussen emotie en gevoel. Die twee worden vaak verward. Emoties kun je zien als de roeringen van ons gemoed, de uiting die we geven aan iets wat ons raakt. Terwijl het gevoel daaronder aanwezig is: het ervaren van hoogste vreugde of diepste pijn. Gevoelens, zonder dat die perse in een uiting hoeven te worden omgezet. Soms zetten we snel een emotie in om niet zo heftig te hoeven voelen waar we aan onderhevig zijn. Als je bij het gevoel blijft dat onder de emoties ligt kom je op een andere manier in contact met jezelf. Onderschat je gevoel niet. Wanneer je je gevoel negeert, dan verarm je, want je dempt je innerlijke bron. Met je gevoel stem je ook af: dat is wel iets voor mij, dat niet. De wereld om ons heen overspoelt ons echter met zoveel signalen dat we dikwijls vergeten naar die innerlijke stem te luisteren. Of we denken die stem niet te kunnen onderscheiden tussen de overvloed aan gedachten. Als je de gewoonte ontwikkelt om je vooral op die invloeden van buiten te richten weet je als snel niet meer waar je aan toe bent, of wat je wilt.

    Veiligheid
    Dat, wat we zowel als individu als in wezen zijn, heeft misschien te maken met de menselijke evolutie waar we uit voortgekomen zijn. Gedurende de miljoenen jaren van overlevingsstrijd was de tamelijk kwetsbare mens alleen veilig voor de gevaren van buitenaf in een hechte sociale groep. En in die groep moest hij ook gewaardeerd zijn, want afkeuring betekende de kans ongeliefd, en daardoor onbeschermd te zijn door de anderen en daarmee onveiligheid.
    In de groep had ieder naar vermogen een bepaalde functie, en hierdoor een door anderen gewaardeerde identiteit, waardoor men zich beschermd en veilig voelde.
    Ook ons huidige voortdurende verlangen naar goedkeuring, waardering, sociale verbondenheid en de bijbehorende identiteit komen in de diepte voort uit een verlangen naar veiligheid.
    Onze identiteit is echter steeds een aangenomen identiteit, al naar gelang onze (veranderlijke) sociale functie en/of omstandig- heden.
    Onze identiteit, ego, of persoonlijkheid is dus over het algemeen die- of datgene wat we ons 'verbeelden' te zijn om gewaardeerd, goedgekeurd, of geaccepteerd te worden.
    Ons (veelal onbewuste) verlangen naar waardering, verbondenheid en veiligheid is echter zo sterk, dat we de act die we opvoeren iets of iemand te zijn zelf willen geloven. Dit, in de hoop anderen ook in die waan te brengen.
    Ons ego, geboren uit een egocentrisch denken en doen, heeft niets te maken met onze eigen innerlijke integriteit.

    De grootse 'integriteitsvervuilers' zijn vooralsnog obsessies geboren uit angsten en verlangens. Oude bekenden zijn de bezittingsdrang, aanzien willen hebben, machtswellust en de angst om dit weer te moeten verliezen. Het heeft maar al te vaak geleid tot agressie en respectloosheid.
    Ook in de relatiesfeer kennen we de zogenaamde bezitsrelaties. Ze onstaan uit het verlangen naar gebondenheid, veiligheid, waardering of seks. De ander willen bezitten heeft vaak een verstikkend effect op die ander. Het creŽert dan een gevoel van onvrijheid bij die ander, maar daarnaast ook het gevoel van de veiligheid niet verlaten te worden. Een bezitsrelaties kent dan ook vaak de angst om de ander, je bezit, (ooit) te verliezen en jaloezie of afgunst op eventuele rivalen. In een bezitsrelatie is de ander opeisbaar; bijvoorbeeld voor seks, klusjes in huis, schoon overhemd, brood op de plank, enz.
    De ander moet dan voldoen aan wat van hem of van haar verwacht wordt.
    Alles wat de ander dan voor je doet is vanzelfsprekend; is zoals het 'hoort'. Ego tegen ego en veroorzaker van spanningen waarvan je je misschien bewust bent.

    Aan de andere kant kennen we respectsrelaties. In een respects-relatie respecteer je de ander ongeacht of hij of zij jou respecteert. Je ziet de ander in zijn of haar individuele vrijheid, en aanvaardt de ander als een geschenk.
    Ook je seksbeleving wordt beinvloed door een ontspannen positieve levensstijl en verdieping van de kwaliteit van je relatie. Belangrijk zijn echter zelfaanvaarding, totale aanvaarding van je natuurlijkheid; verkennen, ontdekken en onpartijdig waarnemen en volgen van je seksuele instincten en die van je partner.
    Geheel los van elke programmering van gedrag "zoals het hoort". Geheel zijn, zoals het voelt te zijn; doelloos, in een zo veel mogelijk ontspannen positieve toestand, zonder enige haast of fantasie. Alleen ego-seks heeft een doel. Egoloze seks is doelloos, speels, totaal ontspannen, natuurlijk en instinctief.

    Tot slot:
    Zoals ik het zie is niet 'gelukkig zijn' het belangrijkste begrip, maar tevredenheid. Alleen een tevreden mens kan volop genieten en gelukkig zijn. Oordeel niet te snel over een ander of jezelf, probeer jezelf wat vaker los te koppelen uit dat sociale verwachtingspatroon. Geniet van het leven zoals je het gekregen hebt. Probeer het uit van onder naar boven en van links naar rechts. Volg je zintuigen, je gevoel, want dat verstand zit je vaker in de weg dan je lief is.

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing