Liefde

 

 

    Geloof het of niet, maar het wordt me veel gevraagd. Soms gekscherend, soms serieus. "Ron, hoe denk jij nu over liefde ?" En hoewel ik me vaak met een grapje ontdoe van zulke onderwerpen, omdat ik het eigenlijk niet nodig vind iemand anders daarmee op te schepen, ga ik het toch eens proberen. Als uitgangspunt vandaag citeer ik jullie een stukje mail, dat ik vorig jaar aan een vriendin stuurde. Lees mee:

    ...........iedereen kent liefde in verschillende gradaties, maar ik ga het even hebben over de ultieme liefde. De liefde waar we al eerder over schreven. De liefde die je geeft, krijgt, hebt of mist. Opeens krijg je in je leven te maken met liefde, die je machteloos buiten spel zet als ze het leven maakt of breekt, om je daarna nooit meer los te laten. Liefde is vaak de grote drijfveer, passie een onuitputtelijke muze. Een waakvlammetje dat je blijft achtervolgen en je van tijd tot tijd in vuur en vlam zet.
    En zo kan ik nog wel even doorgaan. Lees er gedichtenbundels en boeken op na, zet maar een muziekje op; iedereen kan daar nog wel even mee doorgaan. Maar goed ook. Zij zorgen voor het sausje over ons leventje.
    Het klinkt ontzettend kinderachtig, maar dé echte liefde kondigt zich bij mij aan door dat vlinderige gevoel. Dat heb ik voor het laatst mogen meemaken, even denken, zo'n negentien jaar geleden. Helemaal weg was ik van haar. Ik zie ze nog wel eens, maar nu voel ik er niets meer bij. Maar toen beheerste zij mij leven.
    Seks en liefde is niet hetzelfde, maar wanneer kom je daar achter. Vaak in liefdenode situaties. Liefde is vaak ook een gegeven, waarmee je geconfronteerd wordt wanneer het te laat is.
    Melancholie is een aan liefde verwant begrip, evenals haat. Tenminste voor mij, als ik haat ken. Ik zal altijd een romanticus blijven. Wat geweest is zal ik bijschuiven in mijn hoofd op de afdeling onvergetelijk. De eventuele negativiteit zal ik er uitzeven om melancholisch om te kunnen kijken. Over wat nog moet komen kan ik eindeloos fantaseren, niet seksueel hoor, en dan kan je geweldig op je muil gaan.
    Mijn god, wat hunker ik naar de ideale combinatie, ik was ooit zo dichtbij. De ideale combinatie zou te mooi voor woorden zijn. Wederzijdse warme liefde, elkaars steun en toeverlaten, wederzijds respect. En dan kan ik de seks niet losmaken. Het zou een logisch gevolg zijn. Heel wat meer dan een ondeugend spelerijtje. De seks zou een overdonderend gevolg zijn. Prachtig bloeiend, keer op keer, haar heerlijke vruchten afwerpend......

    Een stukje uit een e-mailtje, maar het zegt eigenlijk precies hoe ik over de liefde denk. Hoewel ik weet dat sommigen mij een reputatie toekennen van een rokkenjager en een vrouwengek, zal ik altijd duidelijk mijn grenzen aangeven. Liefde is mooi, maar kan ook veel kapot maken en seks is veel te prachtig om er slordig mee om te gaan, daar verdrijf je je tijd niet even mee. Wat is die Meester Ron ouderwets hè ? Jammergenoeg heeft dit niets met modern of ouderwets denken te maken. Meer met respect, normen en waarden. Je eigenwaarde en de waarde van een ander en zijn of haar omgeving. Ik zie geen reden waarom je goedkoop en onbeheerst door het leven zou moeten gaan om je eigen behoeften te bevredigen ten koste van anderen.

    Liefde is prachtig, maar soms maakt ze me bang......

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing