Internet

 

 

    Eergisteren sprak ik iemand, die me vertelde dat het toch wel een beetje saai was zonder het internetdagboek van Meester Ron. Hoewel ik in de laatste schoolweek had aangegeven om met het schrijven te stoppen, ben ik in de eerste vakantieweek toch nog even doorgegaan. Een aantal hadden dat deze week ook verwacht. Sommigen vertellen me dat ze het gewoon niet kunnen laten om toch nog even op de site te kijken. En ik vraag me dan altijd af, wat de mensen dan zo kan interesseren, dat zelfs het woord verslaving al is gevallen.
    Ik denk dat ik de dagboeklezers in twee categoriën kan verdelen. De mensen, die benieuwd zijn naar het gebeuren in de klas, maar ook mensen die, volgens hun mail, graag nog meer willen weten van mij als persoon. Mensen die het meest genoten van de maandagstukjes, omdat die meestal over mijn weekend gingen. Deze mensen loggen dan ook direct in op het dagboek en laten de site voor wat hij is.
    De werkelijke reden even daargelaten, kunnen we stellen dat een mens gewoon nieuwsgierig is van aard ? Dat er in elk van ons een soort voyeurisme zit, waarmee we het best kunnen afrekenen op het internet, omdat dat lekker anoniem is. Want geloof me, ik weet niet wie er leest, tenzij iemand dat aan mij vertelt. Ik kan alleen de internetproviders achterhalen als ik dat zou willen. De code van het vervolgverhaal is maar door circa een kwart van de vaste lezers opgehaald en ik denk dat dat komt omdat je dan je anonimiteit verliest. Maar hoe ik het ook draai of keer, er kan geen sprake zijn van een verslaving, maar van een gezonde dosis nieuwsgierigheid.
    Kan internet dan wel verslavend zijn ?
    Voor mezelf klinkt nieuwsgierigheid veel positiever dan verslaving. Verslaving is in mijn oren een negatief woord, dat duidt op een lichamelijke of geestelijke afhankelijkheid. Niet meer zonder kunnen. Ik ken dat van roken, anderen weer van alcohol, eten, sex of zelfs nagelbijten (dat rijtje kan nog langer, maar ik noem maar een paar dwarsstraten). In ieder geval is het meer dan een uit de hand gelopen hobby.
    Komt internet in het rijtje van verslaving of in het rijtje van hobby, al dan niet uit de hand gelopen ? Internet is een medium waarmee je veel kanten uit kunt. In de eerste plaats kun je er informatie vinden over vanalles en nog wat, je kunt er je nieuwsgierigheid tot en met bevredigen. Ook kun je internet gebruiken voor het uitoefenen van je hobby's of soms ook ter ondersteuning van je verslaving. Volgens mij wordt de echte internetverslaving, dus het niet zonder kunnen, aangetroffen bij een andere probleemgroep. Mensen die alleen of binnen een relatie te maken hebben met het begrip eenzaamheid. Eenzaamheid in de ruimste zin van het woord en internet is in dit geval, met al haar anonimiteit, de ideale poort naar de buitenwereld. Je wordt er middels forums en nieuwsgroepen vaak wel begrepen met je problemen of verhaal. Je treft er gelijkgetroffenen, die in jou op hun beurt ook weer een medestander vinden. En als je dan eindelijk begrepen wordt door een bepaalde groep, dan ben je bereid om die computer elk uur van de dag aan te zetten. Al was het tot in de late uurtjes, al was het tot de telefoonkosten uit de pan rijzen, al was het dat daardoor je relatie op de klippen loopt. En dan kun je volgens mij spreken van een verslaving.
    Niet meer zonder kunnen. Als een alcoholist met drank en als een junk met dope. Een verslaving geboren uit problemen, welke vaak van sociale aard zijn. Toch is er een verschil. De junk en de alcoholist vallen vaak dieper en dieper. Zijn onder invloed gelukkig op hun manier, maar voelen zich acheraf nog steeds niet begrepen, zitten nog steeds met hun verhaal of problemen.
    Internetverslaving is van een ander soort. Een verslaving met een wat minder negatieve lading. Want zeg nu zelf, ondanks de problemen die de verslaving geeft, worden de internetverslaafden wel begrepen en vinden ze er wel een klankbord. Ondanks de, voor buitenstaanders, direct zichtbare sociale vereenzaming (vergeet niet, men was vaak al eenzaam), ontstaat er een interactieve sociale wereld. Die is per definitie niet funest; sterker nog, er kan soms gesproken worden van een therapeutische waarde. Mensen worden gesterkt, veranderen en worden soms weer vrolijk. Sommigen trekken de stoute schoenen aan en onttrekken zich aan die anonimiteit om daadwerkelijk in een werelds sociaal leven opnieuw aan zichzelf te werken.

    Dit was één van mijn eerste overpeinzingen, geboren op een zomerse maandagavond, naar aanleiding van een gesprek met iemand. Vergeet niet, dit is mijn visie en geen waarheid.

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing