Ingezonden 3

 

 

    Beste Ron,

    Mijn muziekkeuze is een herinnering aan mijn eerste studentenjaren. Genietend van mijn vrijheid zonder echt losgeslagen te zijn. Ik heb het over zo'n 28 jaar geleden. Toch wel een andere tijd en het speelde zich af in het oosten van het land terwijl ik daar als Zeeuws meisje een vreemde eend in de bijt was. Net niet westers genoeg om me te wantrouwen maar wel anders, volgens de Tukkers dan!
    De eerste maanden woonde ik bij een hospita op kamers, daarna heb ik met twee andere, eigenlijk vrij onbekende meiden een flatje gehuurd. Dat kon in die tijd heel makkelijk. Alledrie een eigen kamer(tje) en woonkamer en keuken, douche, gemeenschappelijk. De kast en de bank in de woonkamer waren houten, bruin geverfde bierkratjes; Hengelo bier. Bijna elke avond hadden we wel mensen over de vloer en omdat we maar studenten waren dronken we veel thee, vooral Russische thee en Rosé.
    In principe aten we door de week samen, maar geregeld ging het ook anders. Dat waren van die spontane eetafspraken. “Wij hebben nog een pak rijst en een verdwaalde paprika, jullie hebben nog gehakt in het vriesvak. Wat moet er nog bij?” Bord op schoot en aanschuiven. En als toetje, als er wat geld was, naar de kroeg tot diep in de nacht. Of gewoon thuis blijven en eindeloze gesprekken voeren over Het Leven. Het weer ochtend zien worden met zo'n fantastisch triomfantelijk gevoel als je op je fiets weer naar huis reed. De mensen die je tegenkwam, waren weer op weg naar hun werk, nergens van bewust, nog half slapend, voor altijd? Die kortzichtigheid mag als je zelf een jaar of 18 bent.
    Nog steeds vind ik het erg gezellig als mensen rond etenstijd blijven hangen. Dan mag ik weer improviseren om eten klaar te maken voor een groter gezelschap dan gepland.
    In de plaats waar ik nu woon is een leuk en lekker restaurantje. Alle tafels en stoelen zijn verschillend, net als de borden, het bestek en de wijnglazen. Prachtig, het doet me uiteraard terugdenken aan die tijd.

    Mijn studententijd: ontdekken wat ik wil, wat ik belangrijk vind, leren hoe ik in het leven wil staan. Jongens, mannen, welke vind ik interessant? Wat hebben ze te bieden… en wat kan, wil ik ze bieden…?
    Niemand kende me daar, alles heb ik zelf moeten doen, vallen en opstaan, teruggeworpen op mezelf. Ik kan het iedereen aanraden.

    Ik heb nog veel beelden in mijn hoofd van die tijd. Sommige muziek roept beelden op die ik al weer bijna vergeten was. Een van die beelden is een man in bad. Ik had nog nooit een man zo bloot gezien.
    Ik kwam onverwachts langs bij een medestudent, dat moet je misschien niet doen, of juist wel, het is maar hoe je het bekijkt, letterlijk en figuurlijk. De gewoonte was daar om via de achterdeur (keuken) binnen te komen. Grenzend aan de keuken was de badkamer en omdat in de badkamer de geiser hing, dat mocht toen zeker nog, stond de deur wagenwijd open. Daar lag hij pontificaal onder een klein beetje badschuim. Het gekke was dat ik niet schrok, van het een kwam het ander, nee niet dat, krukje erbij en praatje maken. Heel vertrouwd dus allemaal.
    Uiteindelijk zouden we samen gaan eten en begon ik alvast met de voorbereidingen daarvoor. Eerst maar een plaatje opzetten! Op zo'n simpel pick-upje, zo'n koffertjesmodel, maar wel stereo!
    Ik weet niet waarom, er was keus genoeg, platen deelde je ook in die tijd, maar ik koos voor Neil Young, mijn favorieten uit die tijd: Everybody Knows This Is Nowhere, kant B. Ik wilde alleen maar de eerste twee nummers horen: Losing End (When You're On) en Running Dry (Requiem For the Rockets). Het derde nummer: Cowgirl In The Sand, kan me nog steeds niet bekoren.
    Bij deze muziek zie ik dat bad en die man weer voor me. Dezelfde muziek heb ik niet lang daarna op dezelfde plek weer gehoord. Dezelfde man stond toen een handwasje te doen in de keuken. Gespierde armen die onder opgestroopte mouwen, een paar T-shirts waste. Dat vond ik pas erotisch! 't Kan raar lopen, dezelfde man, zo weet ik, doet nooit meer een handwasje, maar ik zie hem nog wel geregeld bloot, o.a. onder de douche dan, want we hebben geen bad.
    Graag hoor ik Running Dry, die viool van Bobby Notkoff, kippenvel!

    Janne

    De muziek


    Neil Young, ik ben er ook 'groot' mee geworden hoor en ik mag hem nog steeds graag horen. 'Cowgirl in the Sand' vind ik zelf een waanzinnig nummer, maar jouw verzoekje mag er ook zijn.
    Veel zoekwerk leverde het niet op, want het album 'Everybody knows this is nowhere' zit in mijn verzameling. Een nice-price-cd-tje dat overal voor een prikkie in de bakken staat.

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing