Ingezonden 2

 

 

    Hoi Ron,

    Ik heb nog een leuke muzikale herinnering voor je. Kijk maar of je het in je dagboek zet of niet.

    Het verhaal begint in 1977. Ik had net een schooljaar voor de klas gestaan, en wilde lekker een hele tijd op vakantie. Ik had niet veel geld en wilde wel veel van de wereld zien. Wat kon je dan beter doen dan in een kibboets in IsraŽl gaan werken. Je hoefde alleen het ticket te betalen, kost en inwoning en tripjes gratis, als je maar werkte. Nou daar was ik niet vies van, dus ik naar IsraŽl. Ik zal het verhaal wat verkorten. In IsraŽl beleefde ik veel avonturen in die 6 weken dat ik er was. Een van die avonturen was een IsraŽlisch vriendje. Hij liet me het land van een hele andere kant bekijken. Hij vertelde dat in de laatste oorlog daar, ik geloof dat dat de 7-daagse oorlog was, er alleen Bob Dylan en Cat Stevens op de radiostations gedraaid mocht worden. Ik leerde in die vakantie om naar de songs en de teksten van vooral Bob Dylan te luisteren.

    Toen ik weer thuis kwam ging ik de platen van hem verzamelen, ik kocht tekstboeken van hem en begreep dat het een groot meester was op popsonggebied en dat zijn teksten onsterfelijk waren/zijn. Het vriendje stond een half jaar later ineens in Middelburg op de stoep, zo van: "Hier ben ik dan" Ik schrok me helemaal te pletter. Mijn moeder redde de situatie en vroeg of hij binnen wilde komen. Zij was erg gecharmeerd van hem, en hij kreeg het voor elkaar om een week bij ons te blijven logeren (op de logeerkamer). De hele familie liep uit om hem te bewonderen.

    Maar ja wat moet je er mee. Ik heb hem na die week maar weer op de trein naar Schiphol gezet.

    Dylan bleef me boeien. In 1978 was er het legendarische concert van Dylan in de kuip in Rotterdam. Er werden hele busreizen georganiseerd vanuit Middelburg om het concert mee te maken. Ik kon niet met zo'n bus mee omdat ik eerst nog moest werken en daarom te laat was om mee te gaan. Ik nam toen maar de trein. In m'n eentje woonde ik het gigantische concert bij. Het weer was bar slecht, af en toe kreeg je van die grote plasticzakken over je heen gegooid tegen de regen, maar ik genoot!

    Laatst was ik op visite bij nieuwe buren. We zaten over muziek te praten, en kwamen zo op dat concert van Dylan in 1978, ook hij en zijn vrouw waren daar toen aanwezig, toevallig he?

    Ik had dus alle platen van Dylan, maar nu niet meer, in een vreselijke opruimbui heb ik al m'n platen verkocht aan een tweedehands winkeltje, vreselijk he? Vandaar dat ik dacht dat een mooie Dylansong wel op z'n plaats zou zijn in je dagboek.

    Wat dacht je van "Visions of Johanna" uit Blonde on Blonde. Staat in m'n tekstboek met de vertaling erbij.

    Annemarie

    De muziek


    Bob Dylan is niet los te denken van de (eind-) zestiger en zeventiger jaren. Ik heb echter niets van hem in huis; ik ken hem voornamelijk van zijn optredens met The Band, die ik destijds interessanter vond. Bob Dylan heeft in die tijd, door middel van zijn muziek (zoals wel vaker gebeurt), de politiek naar een breed publiek weten te vertalen. Denk maar aan: The times they are a-changin'.

    Visions of Johanna heb ik voor je weten te vinden, een bootlegversie uit 1966 van een minuutje of zeven.

    Opvallend hŤ, dat veel muziekherinneringen met vriendjes of vriendinnetjes van doen hebben. Dat is bij iedereen wel zo denk ik, ook bij mij hoor !

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing