Het café

 

 

    Begin jaren tachtig trouwde ik (weliswaar voor kortstondige duur) en werd ik vader, maar daar gaat het in deze herinnering niet om. Dan zou ik tekort hebben aan tien a-viertjes.
    Toen ik pas getrouwd was besloten we een cafeetje te starten en dat ging echt zo op de manier van: “Hé, zou het niet leuk zijn wanneer we een café zouden starten ? En we noemen het (de kamer rondkijkend): De Spiegel” En een drietal maanden later was het een feit, deed mijn ex-vrouw het café (die was daarvoor in de wieg gelegd) en bleef ik gewoon lesgeven. Daarnaast nam ik het opvoedende deel van ons kind voor mijn rekening. Daar werd in die tijd nogal vreemd over gedaan, want menigeen kon het niet rijmen. “Hoe kan een onderwijzer nu naast zijn lesgeven ook nog een cafeetje runnen?” Nu is dat allemaal wat gewoner geworden en hoorde ik onlangs dat de directeur uit Colijnsplaat samen met zijn vrouw een restaurant begonnen is.

    Zo'n caféleven staat natuurlijk garant voor doldwaze belevenissen, want je krijgt er allerlei mensen over de vloer. Criminelen, maar ook mensen die niet weten wat er in de wereld omgaat. In die tijd waren wij ook één van de eersten op Noord Beveland die het aandurfden om allerlei Belgische bieren te verkopen. Met name het Antwerpse Koning-bier was erg in trek en bezorgde ons op die manier onze vaste klantenkring. Sommigen van hen spreek ik nu nog wel eens en dan kijken we toch terug op een zeer gezellige periode daar in Kortgene.

    Bij feesten en partijen hadden we onze eigen huisband. Een bluesbandje uit Walcheren dat optrad onder de naam: The Down Home Stringband, nu beter bekend als Champagne Charlie. Zij maakten destijds een beetje dixieland-achtige deuntjes, waarbij het wasbord en de kruik waarop gebast werd, de publiekstrekkers waren.
    Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het nog leuk vind om ze nu hier en daar op te zien treden.

    Maar op een goede dag vonden we dat de tijd rijp was voor een serieuzer optreden, iemand van naam, die paste in de caféscene van 'De Spiegel'.
    Al prakkiserend kwamen we uit op Jules Deelder. Die man stond aan het begin van zijn carrière, kostte maar achthonderd gulden en was zeer populair en bekend onder onze vaste klanten.
    De impresario van Jules deelde ons mede dat er niet meer nodig was dan vervoer van en naar station Goes, een klein podiumpje met versterking en een danige hoeveelheid gin-tonic. Betaling moest cash geschieden. Oké dat klonk allemaal wat onprofessioneel, maar ik vond het wel wat hebben. Ik denk dat je nu voor 'de nachtburgemeester van Rotterdam' aan heel wat meer eisen moet voldoen. En dat ga je ook niet redden met achthonderd gulden.

    Op de avond zelf, ons café zat inmiddels afgeladen, maakte ik kennis met een heel schuchtere en zenuwachtige Jules Deelder, die na een gin-tonic of wat langzaam ontdooide. Toen hij de kruk op het podium besteeg en het publiek trakteerde op een waterval van anekdotes en citaten uit eigen werk, was hij los. Hij profileerde zich als een op en top Sparta-fan en had op die manier het publiek op zijn hand. Alhoewel hij hier en daar tekst kwijt raakte, verzorgde hij een geweldig optreden.
    Hij keek niet op een minuut of tien en mengde zich na zijn optreden onder het publiek. Ik heb dan ook nog een fotootje waarop ik samen met Jules aan een tafeltje gezellig zit te keuvelen. Het enige wat hem nog echt serieus bezig hield was de laatste trein vanuit Goes naar Rotterdam.

    Hoewel het hier allemaal wat minder spannend staat, was het voor mij een geweldige ervaring om zo'n iemand van dichtbij mee te maken. Een ervaring die ik mijn hele leven nog zal heugen.

    De muziek


    Jules Deelder maakte geen muziek en zong geen liedjes, dat lijkt me achteraf ook geen goed idee. Ons café echter stond bol van muziek, muziek die wij wel oké vonden en de bezoekers ook. Geen Manke Nelis dus en ook geen Tante Leen-achtige deuntjes. Maar wat meer richting blues en alternatieve rock. Dus als het om een muziekherinnering gaat zou ik hier een groot deel van mijn cd-verzameling kunnen aanhalen, maar één nummer was toch wel karakteristiek voor dat kleine cafeetje in Kortgene.
    Elk café heeft zo'n stukje muziek, namelijk het sluitingstijd-muziekje (ofwel 'de laatste ronde'). In het plaatselijk etablissement hier in de Voorstraat hebben ze een deuntje waarvoor je (ik tenminste) acuut op de vlucht slaat. Wij hadden een deuntje waarvoor je misschien nog wel even zou blijven zitten en de confrontatie met het tl-buizenlicht aan wil gaan om nog even je zonden van de dag te overdenken.

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing