Optreden

 

 

    Vandaag gaan we het maar weer eens hebben over muziek, daar gaan deze herinneringen immers over, en muziek maken.
    Wanneer ik mijn periode dat ik koorknaapje was in de Hulsterse basiliek en een tweetal jaren muziekschool, dat niet meer voorstelde dan creatief proberen te zijn met een woodblockje, niet meetel, is mijn interesse om zelf muziek te gaan maken pas op latere leeftijd gewekt.
    Ik was waarschijnlijk zo begaan met het tekenen en schilderen van surrealistische voorstellingen, dat ik misschien vergat dat je muziek ook zelf kon maken.
    Ik kocht pas op negentienjarige leeftijd mijn eerste gitaartje. Een tweedehands Spaans gitaartje dat ik maar meteen voorzag van een zwart kleurtje en metalen snaren. Achteraf bleek dat dit dingetje daar niet tegen opgewassen was, want vanwege de enorme spanning van die snaren ging de hele hals van die gitaar zo krom staan als een hoepel. Gelukkig was dat pas na een half jaartje, zodat ik in de tussentijd het een en ander kon leren. Ik ging niet op les ofzo, maar ik keek alles af. Ik keek af van anderen die ik zag spelen, ik keek af van concerten en ik keek af van TV-optredens. En zodra ik een akkoord of wat kon spelen, ging dat dingetje mee voor de klas op stagescholen. Dat ging me redelijk af, dus kocht ik een wat serieuzere gitaar en promoveerde het eerste exemplaar tot decoratie aan de muur.

    Anderhalf jaar later ontmoette ik een vriendin, Evelien heette ze, die een prachtige stem had en aardig goed overweg kon met blokfluit en metalen fluitjes. Vaak tot diep in de nacht zaten we, ik had toen een flatje in Vlissingen, te componeren en te repeteren. Op studentenfeesten waren we vaak van de partij met een optreden en ook tijdens de diploma-uitreiking in de Schouwburg te Middelburg mochten wij een deel van de avond muzikaal opluisteren. Evelien met haar arsenaal aan fluitjes en ik met mijn gitaar en een beugel om mijn nek met een mondharmonica en een kazoo. Soms verzorgde ik ondertussen nog wat percussie door een schellenraam onder mijn voet te plaatsen. Ron als een soortje nikkelen Nelis dus. Later kwam Johan erbij, die geďnteresseerd was in dezelfde soort muziek. Wij maakten muziek die je nu zou indelen bij de afdeling folkmuziek. Gedrieën besloten we verder te gaan. Daarover straks meer.

    Eind negentiennegenenzeventig kocht ik op een boerderijtje op Aagtekerke een harmoniumpje. Een traporgeltje. Het ding functioneerde nog goed en ik probeerde mezelf orgel te leren spelen. Ik ploos de gitaarakkoorden uit elkaar en zocht dezelfde toontjes op het klavier en maar oefenen en oefenen. Toen ook dat lukte, besloot ik een stukje elektronica aan te schaffen. Een synthesizer heette dat destijds. Daarnaast kon ik ook redelijk solderen en prutsen en wat ik nooit voor mogelijk achtte, bleek te kunnen. Ik kon alleen, door verschillende opnames in elkaar te mixen, een hele band naspelen. Eerst de drumpartij, waarvoor ik een eight-track-apparaatje had, daarna de begeleiding, de baspartijen en de solo's. Vijf of zes opnames over elkaar dus. Dat is nu heel gewoon, maar in negentientachtig was dat best een hele klus. Daarbij komt dat je nogal last had van ruis (met een tapedeck) en bij elke gemixte opname was de ruis twee keer zo erg. Maar ik kon er mijn ei in kwijt. En net als bij het tekenen en schilderen probeerde ik om muzikale surrealistische landschapjes in elkaar te zetten. En daar was ik zo mee in de weer dat ik helemaal geen besef had van tijd, niet at en slecht aanspreekbaar was. Een soort muzikale autist dus.

    Daarnaast speelde ik nog gewoon de folkmuziek op gitaar met Evelien en Johan, speelde ik toetsen in een 'echte band', maakte ik muziek voor een musical in het eerste jaar op De Vliete en componeerde ik filmmuziek voor een fotografencollectief. Met die 'echte band' heb ik nog een jaartje gerepeteerd in de hal van de school. Vraag het maar aan de buurt, ze zullen het nu nog wel weten, want dat was me een kabaal. Van het optreden met het trio weet ik me nog een ernstig 'incident' te herinneren.

    Via-via was de ziekenhuisomroep van het Sint Liduina ziekenhuis in Hulst erachter gekomen dat die jongen van Meuldijk in een akoestisch bandje speelde en dat dat redelijk klonk en niet duur was. Zodoende werden wij gevraagd om een avondje te komen spelen. Het was op dertig december negentientachtig, dacht ik, en de uitzending werd live uitgezonden vanuit een café onderaan de basiliek. Terwijl het café volliep zaten wij boven in de huiskamer van de eigenaresse onze instrumenten te stemmen. Eenmaal terug beneden stonden er drie krukken klaar, drie microfoons en drie koptelefoons, want het was per slot van rekening een radio-uitzending. Het café zat vol met vedettes van het jaar: de beste sportman, de voetbalkampioenen en ga zo maar door. Een soort eindejaarsuitzending dus, waarbij de bedlegerige patiënten via de zender alles haarfijn konden volgen. Wij hadden een draaiboekje gemaakt met daarin de volgorde van de nummers. Hoe het kwam weet ik niet meer, maar het lijstje van Johan week één nummer af van dat van ons. Terwijl wij het ene nummer inzetten, speelde Johan een compleet ander. Dat hadden wij snel in de gaten, maar Johan niet en hij zat onverstoorbaar met die koptelefoon op door te spelen. Na een tijdje had ook hij het door en stopte. Evelien en ik maakten het nummer af, maar aan het einde breekt Johan in totale woestenij uit. En waarom het geluid zo slecht was en waarom hij niet kon horen wat er gespeeld werd. Daar werd nogal een vloekje bij gedaan. Op zich niet zo erg natuurlijk, maar onze microfoons van de katholieke ziekenhuisomroep stonden nog gewoon open. Arme patiënten. Van dit optreden heb ik nog foto's. De gezichtsuitdrukkingen zeggen genoeg. Ter compensatie nodigde de technische man ons uit in zijn studio om gratis opnames te komen maken. Om het goed te maken. Maar eigenlijk was het onze fout

    De muziek


    Nu had ik het eigenlijk wel leuk gevonden om een stukje muziek te laten horen van dat trio. Dat staat op tape (van die grote spoelen) en begin deze week kwam ik erachter dat er geen beweging in dat apparaat te krijgen is, dus dan maar een ander stukje eigen werk. Vroeger had ik de gewoonte om iemand op zijn of haar verjaardag te verrassen met een stukje eigen werk. Een tekening, een schilderij of een stukje muziek. Het volgende stukje muziek schreef ik voor Ina, een vriendin uit West-Kapelle, waarmee ik prachtige strandwandelingen maakte. Voor haar eenentwintigste verjaardag, nu zo'n eenentwinitg jaar geleden gaf ik haar deze impressie.
    Oké, het is een beetje antiek en gedateerd, maar het geeft wel leuk weer hoe ik destijds met muziek in de weer was.

 

 









Ron Meuldijk © 2009-2011

 MindPhasing